ترغیب

کتاب ترغیب اثر جین آستین از نشر نی

کتاب ترغیب آخرین رمان کامل و به عقیده‌ی بسیاری از منتقدان، پخته‌ترین اثر جین آستین است که پس از مرگ او در سال ۱۸۱۷ (یا ۱۸۱۸) منتشر شد. این رمان کلاسیک، داستانی عمیق درباره‌ی عشق، پشیمانی و فرصت‌های دوباره است که با ظرافت‌های روان‌شناختی و طنز اجتماعی مخصوص آستین روایت می‌شود.​

آنچه ترغیب را از سایر آثار جین آستین متمایز می‌کند، بلوغ عمیق نویسنده است؛ برخلاف شور و هیجانِ جوانی در «غرور و تعصب»، اینجا با عشقی پخته‌تر و آرام‌تر مواجهیم و آستین اوج مهارتش را در ترسیم احساسات سرکوب‌شده و دردهای خاموش به نمایش می‌گذارد . این اثر همچنین با همان طنز ظریف همیشگی، تیغ نقد خود را به سمت جامعه‌ی طبقاتی انگلستان، پوچیِ القاب اشرافی و وضعیت زنان نشانه می‌رود . علاوه بر این، قهرمان داستان، «آن الیوت»، اگرچه شاید جسارت و درخشش «الیزابت بنت» را نداشته باشد، اما با صبر، مهربانی و قدرت درونی‌اش توانسته به یکی از واقعی‌ترین و محبوب‌ترین شخصیت‌های زن در ادبیات کلاسیک بدل شود .

خلاصه داستان رمان ترغیب

قهرمان داستان، «آن الیوت»، دختری ۲۷ ساله، باوقار و صبور از یک خانواده اشرافی اما روبه‌زوال است. او هشت سال پیش، عاشق افسر جوان و فقیری به نام «فردریک ونتورث» شده بود، اما تحت تأثیر توصیه‌ها و «ترغیب» اطرافیان (به‌ویژه دوست خانوادگی‌شان لیدی راسل)، نامزدی‌اش را به هم زد؛ تصمیمی که سال‌هاست روح او را با حسرت و پشیمانی می‌آزارد.​
حالا پس از سال‌ها، ورق برگشته است: خانواده الیوت به دلیل ولخرجی پدر، دچار بحران مالی شده و مجبورند عمارتشان را اجاره دهند. مستأجر جدید، خواهرِ همان نامزد سابق است! ونتورث که اکنون کاپیتانی ثروتمند و موفق در نیروی دریایی است، دوباره وارد زندگی «آن» می‌شود، اما این بار با قلبی سرد و نگاهی که نشانی از عشق گذشته ندارد.

در این کتاب می‌خوانید:

✔ عاشقانه‌ای عمیق و دور از هیجاناتِ سطحی.

✔ نقدِ جامعه‌ی طبقاتی و دخالت‌های دیگران در زندگی شخصی.

✔ یکی از زیباترین نامه‌های عاشقانه‌ی تاریخ ادبیات (نامه کاپیتان).

✔ پیروزیِ صبر و بلوغ عاطفی.

تمام کشش داستان در این سؤال خلاصه می‌شود: آیا عشق کهنه می‌تواند از زیر خاکستر غرور و رنجش دوباره شعله‌ور شود؟ یا برای جبران اشتباهات گذشته خیلی دیر شده است؟ ترغیب داستانِ شانسِ دوم است؛ به ما می‌گوید که اشتباهات گذشته پایانِ ماجرا نیستند و عشقِ واقعی، اگر ریشه داشته باشد، با گذر زمان خشک نمی‌شود.